Hij is hier een meester in. Vroeger kon hij de meisjes al weken van tevoren tot in detail vertellen hoe het nou ging op een vliegveld. Nu zijn ze groter en willen ze echt niet meer geloven dat ze moeten wapperen met hun armen tijdens het opstijgen.
Hij heeft het reisschema al maanden geleden uit gezet. Hij zoekt bij iedere plaats die we aan doen leuke bezienswaardigheden, maar hij weet voor mij ook wat dagen rust in te bouwen.
Filmpjes van tropische stranden wisselen fleurige foto's van onze appartementen af. Maar het meest succesvol is zijn foto van het 'guppie' waar we mee gaan zwemmen.Ik heb er zin in. Voor mijn smaak is het een beetje lang, drie en halve week (26 dagen!) en een beetje ver. Maar zijn enthousiasme is aanstekelijk en ik wordt iedere dag vroeger wakker met kriebels in mijn buik. Mijn hoofd tolt van alle zaken die ik nog wil doen voordat we weg gaan. Thuis wacht de BTW aangifte en een berg strijk. Op het werk wil ik zo graag alles goed achterlaten dat ik me langzamerhand begin te realiseren dat dit misschien niet te realiseren is... Ik doe mijn uiterste best en draag de zaken die ik niet kan afronden over. De vakantie knipoogt naar me en ik probeer het los te laten. Ik heb er zin in. De stapel boeken die ik graag mee zou willen nemen begint problematische vormen aan te nemen. De laatste wassen zijn gepland. (Ik begin dagen ervoor al tegen de meisjes dat ze na moeten denken wat ze mee willen nemen en dit uiterlijk dan en dan in de was moeten doen.) We hebben al bedacht wat we allemaal gaan bakken en brouwen voor onderweg. (cakejes natuurlijk, maar ook worstebroodjes, een paar pannenkoekjes en stoombrood zou ook heerlijk zijn!) Mijn lief ziet het met een glimlach aan. Hij verbaasd zich iedere vakantie weer over mijn ontluikende enthousiasme. (Als een kind dat op schoolreisje mag.) Ik heb er zin in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten