In mexico is het rioolstelsel niet berekend op toiletpapier. Naast ieder toilet staat een emmer om het papier in te werpen. Dit lijkt simpel, maar het blijkt dat sommige gewoontes nogal ingesleten zijn. Die gaan op de automatische piloot, zeg maar. Overdag gaat het eigenlijk wel, maar als ik in de ochtend nog halfslaperig een plas doe, denk ik duidelijk niet na. Als ik door wil trekken zie ik ineens het papier in de toiletpot. O jee, wat nu? Snel zuigt het papier zich vol en het zakt langzaam onder water. Nee niet enkel water, was dat maar zo. In een seconde flitst er vanalles door me heen. Wat als de wc verstopt? Ik denk aan de lieve, attente schoonmaakster die ons zo verwent en vrees dat zij dan de dupe is. Dan handel ik zonder verder na te denken.
Later vraag ik mijn meisjes of zij ook al eens de fout begaan hebben. Beiden knikken. En wat deden jullie toen? Joja vertelt dat het op het vliegveld in Havanna was. Snel doortrekken! Door had het een keer midden in de nacht. Ook doorgetrokken. Verwachtingsvol kijken ze mij aan. En jij mam? Ik ben stil. Nee, mam! Echt waar. Ze hebben weer eens de slappe lach. En ik was nog maar eens mijn handen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten