Merida

Merida is anders dan de plaatsen die we tot nu toe zijn tegen gekomen. Het is groter en het lijkt meer Spaanse invloeden te hebben.
De plattegrond van de stad doet aan de standaard Romeinse stadsindeling denken. Een stratenstelsel van rechte lijnen en ze zijn dus allemaal genummerd. De gebouwen zijn duidelijk koloniaal, maar dan met een tropisch tintje. Op de Avenida Montejo staan grootse villa's en soms zelfs paleizen in pasteltinten. Sommige prachtig onderhouden maar er zijn ook echte 'opknappertjes'. Mickel begint al te watertanden bij het aanzicht.
De binnenstad is minder historisch. Wel de kerken en de kathedraal, maar de huizen ertussen zijn grotendeels duidelijk van recentere bouw. In de avonden is het hier echter zo gezellig, dat zelfs wij niet meer naar de architectuur kijken. Het blijkt dat er deze drie dagen een groot Maya festival is. Iedere avond worden twee hoofdstraten afgezet. Er worden tafels en stoeltjes neergezet, overal klinkt muziek en de mensen dansen op straat. Natuurlijk staan ook overal koopwaren en er zijn kunstenmakers. Artiesten die hun kunsten laten zien. Ik zag een vrouw, die helemaal wit geschminckt en gewikkeld in een wit laken een standbeeld nadeed. Ze stond op een kruk om een indrukwekkende lengte te suggereren. Ze was goed en had een behoorlijk publiek weten te vergaren. Plotseling werd ze op haar schouder getikt. Naast haar stond een akelig lange Hollander die net zo lang was als zij op haar hoge kruk. Ze schrok zich lam, tot grote hilariteit van het publiek.
Het bruist hier 's avonds. Jong en oud begeven zich in de feestende menigte. Bijzonder om mee te mogen maken.
Tot slot van de avond belanden we op mijn favoriete terrasje. (Van die eigenaar die het woord schoonmoeder kent.) Opeens vraagt Mickel zich af, waarom hier enkel toeristen zitten. Hij vraagt zich af of de prijzen wellicht te hoog zijn voor de locale bevolking. Ik kijk door de straat en zeg dat ik denk dat op een terras zitten gewoon niet Mexicaans is. De locale bevolking zit in parkjes, in barretjes, op trappetjes en verhoginkjes, hangt bij een van de honderden eetstalletjes, maar ik zie ze nooit op een terras. We kijken elkaar aan. We houden er van om het locale leven te proeven, maar ik zie mezelf niet op een stoepje zitten. Ik haal mijn schouders op. We zijn toch overduidelijk toeristen, een beetje toeristisch gedrag kan geen kwaad en ik geniet van ons terras.