Mijn handige rugzak van de vliegreis, blijkt hier een kolos te zijn. Te groot en uiterst oncharmant bij al mijn leuke zomerjurkjes. Daarom ga ik op zoek naar een leuke tas.
Ik kijk bij vele winkeltjes en zie tassen van klassiek leer tot schreeuwerig design. Maar ook leuke surfmerktassen (Billa Bong) en allerlei Mexicaanse stoffen tassen. Uiteindelijk valt mijn oog op een knalroze Mexicaanse stoffen tas. Met bloemetjes, uiteraard, en een schouderband. Vol geluk schaf ik deze tas aan en daarna lopen we naar het strand. (compomis met Joja: in de hitte naar de stad als we daarna gaan zwemmen.)
Als ik langzaam het warme zeewater in waad, schrikt Mickel enorm. Ik ben verbrand en niet zo'n beetje ook. Een schouder is fluoriserend rood. Verbaasd vraagt hij me hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Ik weet het niet. Het doet ook helemaal geen pijn. Hij drukt voorzichtig op de geschonden huid. Dan drukt hij wat harder en begint te wrijven. Zijn bezorgde blik veranderd in geïrriteerd. 'Geeft die tas soms af?' Doortje en Mickel wrijven mijn rug weer schoon met het nodige zeewater. 'Ik schrok me rot.' zegt Mike.
Die middag nog stop ik de tas maar in de wasmachine. Hij komt er beduidend minder roze uit. Nu is hij net zoals de tassen die ik niet wilde, maar toch ben ik erg blij dat hij nu niet meer afgeeft. De bloemetjes zijn nog net zo roze als voorheen.
Helaas is de wasmachine ook helemaal roze. (Gelukkig niets dat een extreem heet wasprogramma met vierdubbele zeepdosis niet kan verhelpen.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten