Vanmorgen wilden we naar Punto Allen gaan. Als je hier de kustweg afrijdt, dan kom je eerst langs allerlei leuke barretjes en hotels. Dan kom je in een prachtig natuurgebied Sian Ka'an. Sian Ka'an is een smalle landstrook met aan de oostzijde de zee en aan de westzijde moerasachtig gebied en lagunes. Aan het einde van de landtong ligt een klein visserplaatsje Punto Allen. Daar kun je geweldig kreeft eten en zijn schildpadden en soms dolfijnen te zien. Dat was onze bestemming.
Na twee bewolkte dagen scheen vandaag volop de zon. Daardoor was het een stuk heter dan de afgelopen dagen. Zelfs met de airco maximaal aan was de lucht uit de blazers in de auto nog steeds warm. Om de stemming er in te houden besloot ik eens stukje voor te lezen. De comfortabele geasfalteerde weg werd ter plaatse van het natuurgebied vervangen voor een grindweg. De heftige regenbuien van de afgelopen dagen hadden hier duidelijk hun sporen nagelaten. Al snel had ik het gevoel in een kermisattractie te zitten. Mickel stuurde zo goed mogelijk om de kuilen heen, wat veel heen en weer geklots tot gevolg had. En op de momenten dat het niet mogelijk was om de kuilen te omzeilen, werden we ook nog eens flink door elkaar geschud. Het eerste gedeelte van de weg zagen we enkel de weg en aan beide zijde van de weg ondoordringbaar groen. Af en toe was er een restaurantje of een huis. Er stonden borden dat je niet harder mocht dan 40 km/u maar lachend merkte Mickel op dat het al een hele toer was om 20 km/u te halen.
Na een uurtje stopten we bij een restaurant voor een plaspauze. We konden in de bar zitten op de eerste verdieping. Tot onze verbazing hadden we daar een magnifiek uitzicht over het gebied. Enerzijds de caribische zee en aan de andere zijde het natuurgebied. Er zaten heel veel vlinders en vogels. We keken onze ogen uit.
Daarna zijn we nog een drie kwartier doorgereden, maar de weg werd steeds slechter. De plassen steeds groter en de gaten in de weg steeds dieper. Toen we uiteindelijk bij zo een grote plas stonden dat de hele weg niet meer te zien was, besloten we om te draaien.
Jojanneke had ook erg last van de hitte en werd daardoor helemaal narrig. We maakten nog een kleine tussenstop met een verukkelijk vers ananassapje en toen zijn we weer naar ons huisje gegaan. In de airco knapte Joja gelukkig weer op. Later zijn we gaan zwemmen in een tropische regenbui. Het is heel raar als het water warmer is dan de regen die met bakken op je neer valt. Maar het was een heerlijke verkoeling na de warme ochtend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten