Playa del Carmen

Op mijn eerste dag in Playa del Carmen ontwaakte ik pas tegen acht uur 's ochtends. Het tijdsverschil in aanmerking genomen een unieke prestatie voor mij en een duidelijk teken hoe moe ik de avond ervoor geweest was. Mickel was minder gelukkig. Hij was al sinds vier uur op. Het was wel heerlijk opgeruimd, maar in de loop van de dag werd hij steeds moeier. Uiteindelijk hebben we hem voor een siësta in bed gelegd. Maar eerst hebben we 's ochtends nogmaals een rondje door ons appartement gedaan. Het dakterras met zijn eeuwige zeewind, de mooie badkamers en ruime slaapkamers, de gezellige woonkamer en de de fantastische keuken. De keuken is nog iets groter dan onze keuken thuis en voorzien van allerlei mooi keukenmateriaal. Er zijn koekenpannen die zo mooi zijn, dat ik ze wel mee naar huis zou willen nemen. (Mam, wat een verschil met de lawaaipannen die wij wel eens troffen in huurhuisjes! Hier kan ik zelfs glutenvrije pannenkoeken in bakken.) Natuurlijk is het aanrecht iets te laag, gezien de gemiddelde lengte van Mexicanen, maar dat doet niets af aan het plezier. Buiten in de binnentuin is een gezellig zwembad, waar Dorelijn gisteravond al een duik in heeft genomen.
Daarna zijn we op verkenning in de buurt uitgegaan. Vlakbij ons appartement is een winkelstraat met allerlei restaurantjes. Ookal is het nu nog te vroeg, je kunt je goed voorstellen hoe gezellig het hier in de avond is. Weer een straat verder is de strandopgang. Er is een verkoelend briesje, een prachtig zandstrand en vele gezellige terrasjes. Enkel de rijen met strandbedden en parasollen trekken mij niet. Ik roep luidkeels dat ik die nooit zal huren. De volgende dag twijfel ik echter al. De zon kan erg branden op het strand en dan ziet zo'n parasol er opeens heel aantrekkelijk uit... We wandelen een stuk langs het strand richting het noorden, in de hoop iets dichter bij het centrum te komen. Uiteindelijk verlokken de terassen ons en belanden we daar in plaats van het centrum. Mickel en ik hebben nog een schokkende ervaring met onze Door. Natuurlijk weet ik dat ze enorm gegroeid is het afgelopen jaar, maar waar we vorig jaar nog met twee kinderen op stap waren hebben we nu ineens een jongensmagneet bij ons. Op het strand vond er een instructie plaats van een groep jongens van ca. 17 jaar oud. Ze luisterden allemaal braaf totdat Door voorbij liep. Ik wist niet dat het menselijk lichaam in staat was het hoofd zo ver te verdraaien als ik toen zag. Ze wrongen zich in bochten om haar zo lang mogelijk na te kunnen kijken. Mickel en ik keken elkaar aan. Ons kleine meisje van dertien. Dat beloofde nog veel goeds. (Ja pap, ik weet die vakantie in Oostenrijk nog en jouw schok toen ik opeens stond te kussen met een jongen. Ik weet het nog. Wellicht troost het jou dat het nu mijn beurt is om te schrikken.) (Ja, je mag lachen.)
Op het terras werden we verrast door bijzonder vriendelijk personeel, lage prijzen en verrukkelijke sinasappelsap. Zelfs ik ging overstag en nam er een.
Daarna besloten we boodschappen te gaan doen. We vonden een supergrote, koele supermarkt waar we rustig alle rijen door gingen. Tot mijn verbazing vonden we glutenvrije macaroni, rijstewafels, soyamelk en zelfs rijstemelk. Naast alle andere boodschappen zoals groente, rijst, fruit, vlees en vis natuurlijk. Moe maar voldaan gingen we terug naar ons appartement. Joja maakte tonijnsalade, Dorelijn een eitje en Mickel joegen we naar bed. (Hij was zo moe dat hij alleen nog maar kon brommen.)
Dorelijn besloot lekker in het appartement wat te rommelen en Joja en ik gingen op zoek naar internet. Helaas was de wifi in het appartement niet te vinden en zo belanden we op het terras van een internetcafé in onze straat. (Toen heb ik de berichten van gisteren geschreven.)
's Middags zijn we nog even naar het strand gegaan, maar tegen acht uur ging bij mij het licht uit. Helaas moest ik de volgende dag constateren dat ik nog niet door mijn jetlag heen was. Om vier uur 's ochtends was ik klaarwakker. Dit was natuurlijk wel veel gezelliger voor Mickel en samen begonnen we de dag in het donker op het dakterras. Na een verrukkelijk ontbijt van papaya, ananas en mango door mijn rijst met nootjes zijn we in de hangmat gaan liggen met ieder een lekker boek. (Mickel had het enkel bij het fruit gehouden. Hij heeft het niet zo op mijn rijsttic bij het ontbijt.) Langzaamaan zagen we het licht worden.
Later die dag besloten Mickel en ik om eens de andere kant op te lopen. Tot onze verbazing bleek er nog een heel leuk onontdekt stuk Playa del Carmen te zijn. Het oudere gedeelte met honderden winkeltjes, restaurantjes en kraampjes. Later zijn we nogmaals terug gegaan met Door en Joja en ondanks de hitte wisten ze het wel te waarderen.
Hier vonden we ook een hele mooie gebloemde loper om mijn gietijzeren pannetjes op te zetten. Kleurrijk en bloemig, precies waar ik van hou. Natuurlijk was het bijna onmogelijk om te kiezen uit de ca. honderd unieke lopers, maar uiteindelijk viel ik voor de eerste die ik had gezien. (Sommige dingen veranderen ook nooit hè mam.)
Dorelijn vond een turkoise jurkje dat op zes verschillende manieren gedragen kan worden. Ik had nog nooit zoiets gezien, maar het is haar op het lijf geschreven.
Helaas had Joja minder geluk bij haar jacht op een bikini. Ze heeft een onwijs leuke bikini van oma gekregen, maar ze wil graag een tweede die ze kan dragen als de eerste nog nat is. Het valt echter niet mee om een bikini te vinden die maar kan tippen aan de eerste. Vanavond gaan we verder zoeken, maar deze ochtend werd de hitte ons teveel en zijn we naar het strand gevlucht. Hier staat een constante bries en is het veel aangenamer dan in de winkelstraat. De meiden gaan gelijk zwemmen en Mickel en ik lounchen in de verkoelende bries van Fusion. Deze hippe tent was ons gisteren al geadviseerd, maar toen waren mijn benen te moe om er te komen. Eindelijk weet ik Mickel over te halen om hier een lekker broodje voor zichzelf te bestellen. Hij vind het moeilijk om lekker te gaan eten als wij dat daar niet kunnen, maar ik geniet als ik hem zie eten. We hebben het er over dat het lastig is met zo'n dieet. Stel je eens voor Mike, dat je mijn niet bij je zou hebben. Dan zou je iedere dag, overal lekker kunnen eten. Hij kijkt me aan en zegt dat hij helemaal niet zou willen zonder mij. Hij klinkt zo oprecht dat ik er stil van word. Uiteindelijk zeg ik zachtjes dat ik ook van hem hou.