Heenreis

´s Morgens om zes uur werd ik wakker. Mike was al wakker en wachtte rustig af. Opeens drong het tot me door. ¨Wij gaan op vakantie!¨
Het inpakken de vorige dag was wat meer gestresst dan gebruikelijk. Ik was die week iets te druk geweest en dat in combinatie met de hitte maakte het inpakfeest niet zo feestelijk. In verband met het vliegen konden we een maximaal aantal kilo´s meenemen en natuurlijk zaten we er boven. Er werd een selectie gemaakt van wat we niet echt nodig hadden, toen nog een en eindelijk bleven we onder het maximum.
Toch, toen we uiteindelijk heerlijke cakejes gebakken hadden, de tassen allemaal dichtgeritst waren en ik de niet gestreken strijk lekker uit het zicht op zolder gezet had, was het weer o.k. Die nacht had Mike opeens een fantastisch idee gekregen. Anders nemen we toch gewoon een koffer extra mee? Daarmee leken alle problemen opgelost. Al die boeken die ik graag wilde lezen, dat ene jurkje, de medicijnen. Nu paste alles.
´s Ochtends werden de laatste lekkernijen nog gebakken. Worstenbroodjes en pancakes. Tante was zielsgelukkig. Na twee pannenkoekvrije weken toch nog iets pannenkoekerigs ten afscheid. We dronken onder de veranda onze afscheidskoffie en ik realiseerde me dat het hier waarschijnlijk net zo tropisch qua temperatuur was als op onze bestemming.
Tante bracht ons naar schiphol en Cas reed mee met zijn jongens. Voor Laurens en Aaron was schiphol één groot avontuur. In de aankomsthal stonden parmantige dames die een souvenir foto maakten van ons. Deze besloten we alvast op te sturen naar het thuisfront.
Na een laatste kop koffie met Cas en de jongens gingen we door de douane. Nu begon de vakantie echt. Het was gek om zo zorgeloos rond te lopen. Mijn vorige vliegreis waren we met een grote groep en was er de constante zorg of we allemaal bij elkaar bleven, of mijn vader het wel aan kon etc. Nu slenterden we langs vele winkeltjes en dronken thee op de Holland boulevard in een restaurant met manshoge delfsblauwe kopjes. De meisjes vonden zelfs limonade die ze mochten. Zulke kleine verrassingen kunnen me zo gelukkig maken.
Er vond nog een klein pindakaas incident plaats. Ik had mijn handbagage niet slim ingepakt en Doortjes heilige pot pindakaas was gesneuveld. Helaas vond dit plaats ín mijn tas en merkte ik dit doordat ik recht in een glasscherf greep. In het toilet, met bergen tissues, probeerde ik de pindakaas-glas-prut te verwijderen. Dat lukte aardig, maar toch bleef er een vage pindakaas-odeur om mij heen hangen die mijn meisjes erg amusant vonden.
In de rij voor het instappen belde ik voor het laatst met mama. Daarna ging de telefoon uit.
De reis was lang. We bleken over Havanna te vliegen wat een vertraging van twee uur opleverde. (Maar nu ben ik ook op Cuba geweest mama!) Gelukkig hadden we een eigen schermpje met keuze uit allerlei leuke series en films. Joja zat naast me en begon met Alice in Wonderland. Nu ben ik niet zo´n Tim Burton fan en die film leek me niets. Ik werd echter zo gebiologeerd door de fragmenten die ik vanuit mijn ooghoek zag, dat ik na een kwartiertje besloot hem toch ook maar te zien. Daarna trakteerde ik mezelf op nog twee romantische films en zo werd de ellenlange zit eigenlijk meer een verwentripje. Natuurlijk hielpen alle heerlijke hapjes die we gebakken hadden ook mee. De vliegtuigmaatschappij had weer het bekende droge spons-kartonfabrikaat dat als brood moet doorgaan. Tot mijn verbazing bleek het hoofdgerecht wel eetbaar. Het brood werd snel in de tas gestopt door Joja. ¨Maak jij er dan morgen wentelteefjes van, mam? Want zo is het echt niet te eten.¨
Toen we Mexico in zicht kregen was Joja overmand door slaap. Mickel wees in zijn enthousiasme allerlei mooie punten in het landschap aan, maar het was niet aan haar besteed. Wel aan Door die wijselijk al eerder een tukje had gedaan.
Eenmaal op de grond verbaasde de vlieghaven ons door de zeer snelle afhandeling bij de douane. Enkel onze koffers duurde wat langer. We hadden vroeg ingechecked en we concludeerde dat in zo´n vliegtuig waarschijnlijk geld: First in, last out.
Onze eerste indruk van Mexico was donker. Tijdens het laaste stukje rijden viel ik regelmatig in slaap en schrok ik wakker van iedere topez. (Voor de mensen die nog nooit in Mexico geweest zijn: Een topez is een soort stoeprand midden over de weg om de snelheid van het verkeer te verminderen. Als je hier harder dan ca. 15 km per uur overheen rijdt, dan klap je met je hoofd tegen het dak van de auto.) Voor Joja was ondertussen het licht geheel uitgegaan, want die werd zelfs niet meer wakker van de topez...
Uiteindelijk kwamen we rond tien uur ´s avonds plaatselijke tijd aan in ons appartement. Ondanks onze vermoeidheid keken we onze ogen uit. Het was hartverwarmend met hoeveel zorg alles voor ons was klaargezet. Er waren hele kunstwerken van handdoeken gemaakt ter decoratie op de bedden. Het was een heel mooi appartement en het was heerlijk schoon. Er stond zelfs drinkwater klaar in de keuken. Jojanneke slaapwandelde naar haar bed. Op het hoofdeind waren apen in relief afgebeeld. (Inderdaad pap, ik heb de eerste apies al gevonden, maar deze zitten vast. Ik blijf zoeken!) Mike en ik stonden ´s avonds nog even op het dakterras. Het uitzicht was sprookjesachtig.
Daarna wilde ik eindelijk mijn bed in. Ik gleed tussen de laken en voor ik in slaap viel dacht ik aan al mijn dierbaren in het verre Europa. Een voor een stuurde ik ze een lichtje en toen sliep ik.