Ik moet hier in Merida vaak denken aan die postbus 51 spotjes over vriendelijke mensen. De slogan is zoiets als, wennen he als mensen aardig zijn. In het bijbehorende filmpje zie je dat mensen heel argwanend en achterdochtig op vriendelijkheid reageren.
Zo voel ik me ook regelmatig hier. Vreemde mensen spreken ons aan op straat om uit te leggen wat de mooiste bezienswaardigheden zijn van deze stad. Mensen lopen drie blokken om om je een goede hangmattenwinkel te wijzen. Onbekenden maken een praatje met je. Ik moet hier aan wennen. Ik denk eerst dat ze iets van me willen, vraag me af wat ze willen verkopen of dat ze me mee proberen te lokken om me te kunnen beroven. Ik schaam me hiervoor, maar ik ben deze vriendelijkheid duidelijk niet gewend. In Tulum was ik al aangenaam verrast door de vriendelijke mensen, maar hier is het werkelijk ongelovelijk.
Ik begin er aan te wennen en kijk iemand die me spontaan de weg probeert te wijzen niet meer aan als potentiële crimineel. Maar mijn nuchtere Nederlandse achterdocht blijft er voor zorgen dat ik mijn tas goed vast hou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten