De hitte in Merida is eigenlijk niet te doen. Wel 's avonds als wij doodmoe ons bedje in storten, maar niet overdag. Als we winkelen, glippen we van airconditioned winkel naar airconditioned winkel of restaurant. Gisteravond was er een groot festijn en toen ontdekte we dat na negenen het heerlijk is. We liepen door afgezette straten, waar vele kraampjes stonden en honderden tafeltjes. Er was ook een talentenjacht en een man met een prachtige stem zong de sterren van de hemel. Helaas werd hij begeleid door een bijzonder valsklinkende bandopname. We hielden het vol tot tien uur en toen was Jojanneke helemaal op.
Vanmorgen stond er eigenlijk een bezoekje aan de kunstmarkt op het programma. Maar we waren gewaarschuwd door een bijzonder vriendelijke restauranteigenaar dat het niet veel soeps was. Het was vooral voor de cruise-toeristen en de prijs-kwaliteit verhouding was slecht. Deze restauranteigenaar had vroeger een Nederlandse liefde gehad. Hij was in Nederland geweest en had zelfs 15 lessen Nederlands gevolgd. Maar hij vond de taal erg moeilijk en nu kende hij enkel nog het woord schoonmoeder. Hij had een afgrijselijke schoonmoeder gehad en dat had indruk gemaakt geloof ik. Zijn waarschuwing voor deze markt en de gedachte aan de gigantische hitte deed ons onze plannen wijzigen. We pakten onze zwemspullen in en vertrokken naar Progreso. Progreso is de badplaats van Merida. Het lijkt bijzonder veel op Zandvoort qua drukte en levendigheid, maar dan op zijn Mexicaans. Hier stond wat zeebries en natuurlijk was er de verkoelende zee. Ik heb hier nog twee nieuwe toepassingen voor de bakfietsjes mogen aanschouwen: een blad-verzamel-depot en een pannekoekjesbakkraampje. (naar keuze met Nutella, Philadelphia, honing of suiker) Ondanks de drukte genoten we. Wat ons het meest verbaasde was het aanbod van langslopende verkopers. Van etenswaren tot kettingen, van tattoo's tot vliegers en opblaasbanden. Toen we gingen zwemmen werden we vergezeld door een zeevogel. Op zo'n drie meter afstand van ons dook hij onder om na ongeveer een minuut of twee boven te komen met een zilverkleurig visje. Deze verorberde hij dan en daarna ging hij weer kopje onder op jacht.
Het was een heerlijke middag en na een paar uur gingen we zoutig en tevreden weer terug naar het huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten