We hadden het tot nu toe nog niet aangedurfd. Uit eten gaan. Maar op onze eerste dag in Tulum had ik een schoon restaurant ontdekt, waar je zicht had op de grillplaats. De enthousiaste eigenaar sprak redelijk engels en toen wist ik dat ik het hier wel aan zou durven. Toch gingen er nog twee dagen overheen voordat het zo ver was.
We begonnen ons uitje met een potje poulen. Joja en ik hadden hier de dag ervoor ook gepould en dat was ondanks wat muggen goed bevallen. Ik zat samen met Joja in een team. De stokken waren niet helemaal recht, maar de tafel stond wel waterpas. Dat was wel anders geweest in Playa... Daar was er één hoek van de tafel waar de bal nooit in ging, omdat die te hoog stond.
Joja en ik verloren van Mickel en Door, maar we hadden een goede partij gespeeld. We slenterden nog wat langs de winkeltjes en ineens zagen we een hele leuke rammelaar. Hij was gemaakt van een gedroogde kalebas en beschilderd. Ik was gelijk verkocht en besloot dat dit het cadeautje voor de kleine van Moniek zou worden. Later zei Joja: "Mam, ik hoop wel dat ze een meisje krijgt, want het is een roze rammelaar."
Daarna gingen we naar het restaurant. We legden het dieet uit en diepten de Spaanse vertaling op. De restauranteigenaar greep zich grappig in zijn haar en gebaarde dat hij enkel wat planten voor mij had. Lachend ging hij naar de keuken en het bleek geen probleem te zijn.
De basis van iedere maaltijd hier is mais. Ik ben het niet gewend dat ik zomaar mee kan eten. Vooraf werd er maischips geserveerd met twee soorten saus. Ik heb de groene geproefd omdat hij aan gaf dat die mild was en heb vervolgens met tranen in mijn ogen Joja's flesje water gestolen. Mickel en de meisjes moesten om me lachen toen ik beweerde dat dit de hete saus moest zijn. Toen ik het navroeg moest de eigenaar ook lachen. De zwarte saus heb ik maar niet geprobeerd.
Ik kreeg als hoofdgerecht een heerlijke taco, gevuld met vlees, bonensaus, uien en advocado. Jojanneke het meest malse stuk vlees dat je je maar voor kunt stellen. Dorelijn gegrilde aubergine en aardappel met een verrukkelijke tomatensaus. Mickel een perfecte T-bone steak.
Als toetje heeft Joja quesidilles gegeten. Kleine maispannekoekjes met kaas. Zeer voldaan verlieten we het restaurant weer. Ik keek Mickel gelukkig aan. Ongelovelijk dat ik hier zo goed kan eten. Hij lacht. "Heb ik goed voor je uitgezocht, hè!" Ik herinner me zijn betoog weer dat hij dacht dat de Mexicaanse keuken geschikt was voor mij. Maar toen kon ik het nog niet geloven.
Ik lach naar hem. "Morgen weer hier eten?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten