Vanmorgen zijn we naar de ruïne van Tulum geweest.
We begonnen de morgen met glutenvrije pancakes. De meiden hadden gisteren gezegd dat ze daar zo'n zin in hadden en toen ik vanmorgen vroeg wakker was, besloot ik ze te verrassen. Na dit genoeglijk ontbijt gingen we op pad. We wilden er bijtijds zijn, omdat we gisteren nogal geschrokken waren van de busladingen toeristen die na negenen verschijnen bij tempelcomplexen.
Mickel was dertien jaar geleden ook al bij Tulum geweest, maar er was het nodige veranderd. Men had een parkeerterrein aangelegd, zo'n tien minuten lopen van het complex af. Waar hij destijds gewoon aan de voet van de ruïne kon parkeren, was het nu een fikse wandeling. Het was ook veel geciviliceerder. Rondom het parkeerterrein waren vele winkeltjes en restaurantjes. We kregen om kwart over acht al een tegoedbon voor twee Corona's voor de prijs van één.
Tulum betekend muur en het tempelcomplex is dan ook helemaal ommuurd. Daarbinnen zijn ordentelijke paden aangelegd en kun je naar alle resten van gebouwen kijken. De vuurtoren mocht niet meer betreden worden en ook alle andere ruïnes moesten vanaf het pad bewonderd worden. Heel anders dan dertien jaar geleden, maakte ik op uit Mickel zijn gemopper.
Ik snap wel dat ze voorzichtig zijn met dit bijzondere erfgoed, maar het is avontuurlijker als je, net als in Coba er op mag klimmen. Als je kunt genieten van hetzelfde uitzicht als de bouwers van deze wonderlijke plaatsen. Wat weer een hoop goed maakte was dat hier regelmatig bordjes stonden met uitleg over wat je zag. Zo hebben we het huis van de bron gezien, met een cenotte eronder. De tempel van de fresco's met de vallende god erop afgebeeld. Diverse stenen verhogingen waar rijke inwoners van Tulum hun houten huis op hadden gebouwd. Het huis heeft de orkanen en de tand des tijds niet doorstaan, maar het plateau wel. En tot slot was er natuurlijk het uitzicht. Het fantastische uitzicht over de zee.
Bizar om te bedenken hoeveel orkanen en stormen deze gebouwen hebben doorstaan.
Tevreden vertrokken wij weer tegen de tijd dat de busladingen aankwamen. We zijn niet zo van de lange bezoeken, vooral Jojanneke niet. Maar wat vind ik het heerlijk om dit allemaal te zien.
Aansluitend besluiten we om naar het strand te gaan. We vinden een prachtig hotelachtig iets, waar we verse ananassap drinken en dan gebruik mogen maken van hun strandfaciliteiten. Achter ons liggen de ronde hutten met rieten daken waar de gasten in verblijven. Voor ons ligt een onrustige zee. De zeebries is meer dan welkom in dit hete klimaat en de golven zorgen voor uren plezier. De meiden en Mickel maken hele theorieën over de perfecte golf. Hij moet hoog zijn als een muur en breken als je er net onder staat. Ze gaan zo op in hun jacht op de perfecte golf dat ze allemaal verbranden. 's Avonds smeren we ruimschoots met verkoelende aloeFreeze gel. Dat heeft mijn vader me geleerd. Niets helpt beter zegt hij altijd. Ik hoop het, want we zouden morgen wel weer op golvenjacht willen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten