De mensen zien er hier anders uit. Ik heb een paar dagen goed gekeken en langzamerhand begin ik de grootste verschillen te zien. Er zijn een aantal zaken makkelijk te zien. De typische mexicaan heeft diepzwart, steil haar en een donkerdere huid dan ons. Hun gezichten zijn ronder van vorm en ze hebben iets spleetogen. Hun lengte is kleiner. Een meter vijftig is hier een respectabele lengte voor een vrouw en ik toren eigenlijk boven alle inheemse mannen hier uit.
Maar er is meer. In verhouding zijn hun benen korter en na een paar dagen zie ik het ineens. Ze hebben een veel kortere nek.
Al met al is het bijzonder interessant om ze te bekijken. Maar 's avonds voor de spiegel staar ik ook naar mijn eigen weerspiegeling. Ik realiseer me dat ik er voor hen net zo vreemd uit zie als zij voor mij. En nu ik een week naar hen heb gekeken, vind ik dat ik er ook anders uit zie.
Ik stel me voor hoe het er voor hen uit moet zien. Die middag ben ik in een gebloemd jurkje op de fiets het dorp in gereden. Op mijn hoofd een immense hoed tegen de zon. (Hij is ietwat opzichtig, maar ik werd er op slag verliefd op.) Voor hen lijken mijn benen waarschijnlijk te lang, mijn huid wit, mijn ogen groot, mijn gezicht smal en mijn nek lang. Ik deel mijn mijmeringen lachend met Mickel. Een soort giraffe-nek, concluderen we. Een soort giraffe-nek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten