Ik mag naar huis toe!

Al voor zessen ben ik wakker. Ik kijk voorzichtig naar Mickel, maar die slaapt nog en ik besluit nog even stil te blijven liggen. Mijn lijf zingt echter al van vreugde. Ik mag naar huis toe, ik mag naar huis toe.
Zodra Mickel een beweging maakt zit ik rechtop. Mickel, we mogen naar huis vandaag!
Het is wonderbaarlijk hoe hij het nog steeds met mij uithoudt. Hij houdt zo van reizen en ik hou vooral van thuis. Glimlachend trekt hij me nog even tegen zich aan.
Heerlijk de airco hier, dan kun je tenminste weer knuffelen.
Maar ik hou het niet lang meer uit in bed. We gaan naar beneden om te ontbijten. Daarna bakken we banaantjes en pannenkoeken voor de meisjes. (Voor als die ooit nog eens ontwaken over een uur of drie.)
Ik begin met inpakken. Mickel vraagt zich af of ik in mijn enthousiasme de eerste tas niet te zwaar heb gemaakt. Hij merkt op dat de tas nog wel te hanteren moet zijn volgens arbo normen. Ik herinner hem lachend aan de man met een koelvriescombinatie op zijn rug die we gezien hebben in Merida. Of de dakdekkers die zonder enige zekering op tien meter hoogte werkten. Of de mannen die om op de steiger te komen door hun collega opgehesen werden met een touw.
Ik zou nog wel even door kunnen gaan met alle bloedstollende voorbeelden die we hier gezien hebben, maar Mickel geeft zich lachend gewonnen. Voor de zekerheid wegen we de koffer nog even, maar we worden niet echt wijs uit de stones-weegschaal. (Of zijn dit toch ponden Mickel?)
Tot onze verbazing lukt het redelijk om alle cadeautjes ingepakt te krijgen. We hebben zoveel mooie dingen hier gevonden. Mickel stond er op dat iedereen ook iets moois voor zichzelf uit zou zoeken. 'Als aandenken' zei hij.
De kiplingtas moet het we een beetje ontgelden. Om de stok van Dorelijns zithangmat te vervoeren moeten er twee gaten in de voering gemaakt worden. Overdwars past het dan net.
Vervuld van geluk pak ik verder in. Het was heerlijk, maar wat ga ik ook weer graag naar huis.